Eens per kwartaal bezochten we een oude tante. Ze wist het niet meer. Ze woonde in de achterste afdeling van het huis bij het vissersdorp en dat aan een boot deed denken. De deur van haar afdeling zat aan een kant op slot. Aan haar kant. Een cijferslot. Ze kende de code niet en als de code werd verteld, vergat ze die zodra het laatste cijfer was uitgesproken. Als haar zoon kwam vroeg ze aan ons wie toch die leuke jongeman was. Ze hield op een tikje ondeugende wijze altijd wel van leuke jongemannen, altijd al. Haar zoon die haar dagelijks bezocht en haar liefdevol eten gaf, tot het eind. Zoals zij hem eten gaf, toen hij nog beginnen moest.



Beste Mas Papo, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie