Liefste, wat is het lang geleden dat wij samen waren. Om de herinnering aan ons niet te laten vervagen, schrijf ik je zo vaak ik kan, ook al weet ik dat mijn brieven jou nooit zullen bereiken.
Sinds het kosmisch geweld onze wereld in vuur zette en een niet aflatende asregen over ons uitstortte, is één ding hetzelfde gebleven: mijn verlangen naar jou.
Ik denk terug aan ons, liggend in het gras en hoe jij dichtte over de afdruk in het gras, alsof het om één lichaam ging. En dat was het precies wat wij waren; één.
Daarom begrijp ik niet hoe het kan, dat jij ergens bent zonder mij. Omdat we samen waren toen het vuur de aarde raakte.
« IK
As »
« IK As »
Fictie
Op drift
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hannah of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« IK As »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties