Ik kwam een jaar geleden werken bij het sexkantoor. De secretaresse wees me het kastje voor mijn kleren. Daarna schurkte ze zich tegen me aan. De directrice gaat je verder inwerken, zei ze. Ik hoorde hijgende geluiden en op een scherm zag ik naakte mensen in allerlei standen. De directrice zei dat ik altijd beschikbaar moest zijn. Ze wees me op haar werkdivan. Bij de vergaderingen ben jij het ingekomen stuk en zorg je voor de juiste punten. Het takenpakket werd me steeds duidelijker. Het lijkt een jongensdroom, maar het werd een nachtmerrie. Steeds vermoeider kwam ik thuis, voor niemand had ik nog aandacht. Vorige maand ben ik ontslagen. De reden was dat ik me schuldig had gemaakt aan werkweigering.


Een leuke wending met eerst dat gevoel van euforie, dat onvermijdelijk omslaat in die dystopie. Ik neem aan dat je bij dit stukje aan pornostudio’s of iets dergelijks gedacht hebt. Wat dat betreft is ook dit eigenlijk weer een ‘persoonlijke dystopie’ in plaats van een maatschappelijke dystopie, tenzij je natuurlijk suggereert dat die ‘sekskantoren’ echt in elke wijk staan.
Sex moet wel seks zijn. Sinds ik af en toe een spelletje Wordfeud speel, vergis ik me daar niet meer mee. 😉
@Jose, hoe komt iemand erop “Bij de vergaderingen ben jij het ingekomen stuk”. Schitterend zin uit een grappig verhaal.
Hallo, beste schrijvers:
Ik kwam een jaar geleden..
Ik zat in een trein..
Ik droomde vannacht..
Ik kreeg een sleutelhanger..
Ik sta op..
Ik kijk op de klok..
Ik zwoeg me door het zand..
Zo luidt het begin van onlangs ingezonden verhalen en bij andere duikt de ‘ik’ na drie woorden op. Wat is dat toch, het ik-verhaal, die zelfgerichtheid? (misschien een thema voor het forum). Is de lezer dan sneller bij de les? Is het een geforceerde poging om de lezer te verleiden tot identificatie (bij mij werkt dat niet automatisch).
Overigens leuk verhaal Jose, maar het bracht me wel tot deze reflexie.
Alhier de forumdiscussie.