Overal asfalt en rokend puin. In de verte staan skeletten van huizen die dreigen om te vallen. Behalve door de wind beweegt er niets. Geblakerde bomen tekenen zich af aan de nauwelijks zichtbare horizon. Geen groen, geen leven, geen geluid, slechts de geur van verkoold hout. De zon staat grijs aan de donker bewolkte hemel, de as dwarrelt om me heen. Ik sta op voor een nieuw begin, maar zie door al het zwart geen perspectief. “Hallo, is daar iemand?” roep ik onwillekeurig en zonder een antwoord te verwachten. Een oerschreeuw op zoek naar contact. Even later realiseer ik mij, dat eenzaamheid alleen nog bestaat in mijn herinnering. Je kunt toch niet eenzaam zijn als er verder niemand meer is?
« Diederik
Drinkloos »
« Diederik Drinkloos »
Communicatie, Fictie, Mensen
Alleen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van H. Ester of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Diederik Drinkloos »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi stukje! Een desolaat beeld.
Ik kan me wel echter wel voorstellen dat je eenzaam bent als er niemand meer is. Zou een ander einde het nog kunnen versterken?