Schrijf mee!
« »

Communicatie, Fictie, Mensen

Alleen

28 november 2012 | 120w | H. Ester | 3 |

Overal asfalt en rokend puin. In de verte staan skeletten van huizen die dreigen om te vallen. Behalve door de wind beweegt er niets. Geblakerde bomen tekenen zich af aan de nauwelijks zichtbare horizon. Geen groen, geen leven, geen geluid, slechts de geur van verkoold hout. De zon staat grijs aan de donker bewolkte hemel, de as dwarrelt om me heen. Ik sta op voor een nieuw begin, maar zie door al het zwart geen perspectief. “Hallo, is daar iemand?” roep ik onwillekeurig en zonder een antwoord te verwachten. Een oerschreeuw op zoek naar contact. Even later realiseer ik mij, dat eenzaamheid alleen nog bestaat in mijn herinnering. Je kunt toch niet eenzaam zijn als er verder niemand meer is?

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van H. Ester of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »