‘Is er nog een ontkomen aan?’ vroeg de secretaris-generaal van de VN. ‘Kunnen we tijdig maatregelen nemen?’
‘Nee, helaas, tegen de gevolgen van een uitdovende zon zijn we niet opgewassen,’ antwoordde de fysicus.
‘Hoeveel tijd hebben we nog?’
‘Volgens onze berekeningen zo’n vijf miljard jaar. Dat klinkt misschien lang, maar wat is lang? Het is eindig, dat staat wel vast.’
‘Wat kunnen we tegen die tijd verwachten?’
‘De zon dijt uit tot een rode reus en de aarde, tsja, heeft u wel eens in de krater van een vulkaan gekeken?’
‘Ooit ja, in Hawaï.’
‘Withete lava! Daarin overleeft nog geen bacterie.’
De secretaris-generaal keek verslagen voor zich uit – einde van de mensheid, onvoorstelbaar. ‘Ruimteschepen?’ probeerde hij, maar hoorde een zucht.


‘Hoeveel tijd hebben we nog?’
‘Volgens onze berekeningen zo’n vijf miljard jaar…
Is dit misschien bedoeld als een parodie op een dystopie? Uit de rest van het stukje wordt me dat niet echt duidelijk.
Ja, ik vind ‘m goed geschreven, maar door de 5 miljard jaar is er geen urgentie. Misschien toch een stuk korter maken? Zodat het ook echt een bedreiging voor de mensheid is?
Zwaarte van gesprek en de lengte van jaren die we nog hebben zorgen voor een grappige touch.
Soepel lopend verhaal.
@Inge: een kosmologisch gegeven mag ik niet naar believen aanpassen. En ja, het is een fatale bedreiging voor de mensheid. Is het urgent? De kwintessens zit in de eindigheid. Honderd, duizend of vijf miljard is dan minder relevant.
@Fons Je lijkt het hier meer te hebben over de situatie van vandaag dan over een toestand in een ver toekomstbeeld. Derhalve lees ik hier geen dystopisch verhaal in.
Ik heb gelezen dat de eerste levensvormen op aarde te vinden zijn in een vulkanische omgeving, zoals in diepe onderzeese krateropeningen. Bacteriën, daar heeft men het dan over.
@Ineke. Een zeker einde van de mensheid. Hoe dystopischer wil je het hebben. Vandaag speelt het niet, maar op termijn is dat wel het perspectief. Zoals de eerste levensvormen zullen wellicht ook de laatste nog even in een vulkanische omgeving aanwezig zijn, maar daarna is het over en uit.
Op termijn staat dit zeker te gebeuren, maar dat is te ver weg voor de mens van nu. Die dan misschien al niet eens meer bestaat.
Jouw verhaal zou ik als een dystopie zien wanneer je beschrijft hoe het is om te leven met een zon die binnen afzienbare tijd de pijp aan Maarten zal geven.