Ik deed alsof ik sliep en ze draaide zich muisstil bij me weg. Geruisloos zette ze haar blote voeten op de koude slaapkamer vloer. Ik voelde het evenwicht in de matras verschuiven en ik wist dat ze deze nacht zou verdwijnen. geschuifel, het geluid van een rits: stilletjes stond ze zich aan te kleden. Ik huilde inwendig en ik wist dat ik haar nooit meer zou zien. De paniek vloog me naar de strot, ik moest iets doen, ik wilde opstaan, haar beet pakken en…
Maar ik deed het niet. Ik kon niet bewegen: als verlamd, verslagen en versteend hoorde ik met een zachte piep de slaapkamerdeur opengaan. Ik kon haar niet vasthouden, en ze wist het. Vaarwel mijn liefste.
Recente reacties