Het verplaatspuntperron staat vol wachtenden. Iedereen hier wordt tussen nu en 5. 20 seconden op arbeidsplaats Moederboord-West verwacht. De verplaatsing duurt een kwart seconde. Ik ga alvast klaar staan, mijn voeten klikken zich onbeweeglijk vast op de magneetplaat. Terwijl ik mijn hoofden door de dubbele compressiekap steek, valt een van mijn blikken op mijn rechterhand.
Ik zie de oranje vlekjes in mijn groene huid verschijnen op het exacte moment dat de verplaatszuil mij naar boven trekt. “NEE!” brul ik, “NEE, STOP! Ik heb de vlekk-”
-PING. Dames, Heren en Ontslachten. Wegens een geval van de vlekgriep heeft de ochtendreis een vertraging opgelopen van ruim 20 seconden. Zodra de lichaamsresten van het platform zijn weggegeschraapt zult U Uw reis vervolgen. PONG-
Ping-Pong? Ik dacht even aan tafeltennis.
Dat was ook precies de bedoeling. Tafeltennis is een enorm populaire sport op de planeet waar dit verhaal zich afspeelt. Helaas moest ik het deel schrappen waarin de hoofdpersoons broer tafeltennislandskampioen wordt ondanks zijn verdriet over het nodeloos overlijden van zijn broer die tevens zijn manager was.
‘Serieus?’ Nee.
Wel serieus:
Het zijn 120 woorden, is dus kort schrijven. Deed mij denken aan tafeltennis.
Jou blijkbaar ook.