De eerste single die ik ooit kocht, was van de Engelse band The Small Faces. Ergens in de uitverkoopbakken van een obscuur platenzaakje in het Haagse, vond ik het singletje uit 1968. Een jaar later, dus afgeprijsd: van vier voor tweeënhalve gulden.
Lazy Sunday, gezongen in plat Engels, is een vrolijk deuntje, dat eindigt in een psychedelische kakofonie die zo kenmerkend is voor Flowerpowermuziek.
Ik dacht eraan terug, toen ik vanmiddag nog immer in slechts mijn ochtendjas gehuld door het verlaten huis paradeerde. In mijn studeerkamer waren beide bureaus bezaaid met vier zaterdagkranten. Heerlijk.
Ongeschoren, ongekamd, ongedoucht en onbespied. De geur van Nespresso. Ik vond het hitje op Spotify. Luidkeels genoten:
“Lazy Sunday afternoon, I’ve got no mind to worry.â€
Leuk geschreven!
Enige audio-ondersteuning bij dit stukje na de klik.
Fraai, Frank.
“I close my eyes and drift away…”
Hoezo, hippynummer uit het Flowerpowertijdperk.