Schrijf mee!
« »

Column, Cultuur

Luie zondag

17 september 2012 | 120w | Bob de Visser | 8 |

De eerste single die ik ooit kocht, was van de Engelse band The Small Faces. Ergens in de uitverkoopbakken van een obscuur platenzaakje in het Haagse, vond ik het singletje uit 1968. Een jaar later, dus afgeprijsd: van vier voor tweeënhalve gulden.

Lazy Sunday, gezongen in plat Engels, is een vrolijk deuntje, dat eindigt in een psychedelische kakofonie die zo kenmerkend is voor Flowerpowermuziek.

Ik dacht eraan terug, toen ik vanmiddag nog immer in slechts mijn ochtendjas gehuld door het verlaten huis paradeerde. In mijn studeerkamer waren beide bureaus bezaaid met vier zaterdagkranten. Heerlijk.

Ongeschoren, ongekamd, ongedoucht en onbespied. De geur van Nespresso. Ik vond het hitje op Spotify. Luidkeels genoten:

“Lazy Sunday afternoon, I’ve got no mind to worry.”

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Bob de Visser of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »