De wereld zweeft, op mijn netvlies, ondersteboven voorbij. Tijd verloopt in slow motion, geluiden lijken uit een andere werkelijkheid te komen. Mijn perceptie is acuut en gedetailleerd, maar gevoel is afwezig. Een bruine leren tas met mijn laptop zweeft naast mijn hoofd, een doosje tictac hangt, gevangen in de tijd, voor mijn gezicht. Witte smintjes dwarrelen als kleine sneeuwvlokken traag naar het beige dak. Vijf hartslagen lang ben ik een astronaut, gewichtloos in een baan om de aarde. Voor even ben ik vrij.
De grote donkere schaduw van een boom komt dichterbij en plots versnelt de tijd weer. “Had ik mijn autogordels maar omgedaan”, is mijn laatste gedachte, twee milliseconden voordat mijn lichaam door de voorruit van mijn Audi klapt.
Mooi geschreven.
Opmerking:
Witte smintjes dwarrelen als kleine sneeuwvlokjes traag naar het beige dak.
Daar wordt dubbelop verkleind.
@Ineke. Thx, aangepast
😉