Ik kijk naar hem.
Zo’n vertrouwd gezicht en toch een eigen mens. Met hersens waar geheimen in zitten.
Alles in hem lijkt de grens van perfectie op te zoeken. Hij groeit aan alle kanten door, maar blijft in evenwicht. Geen greintje vet, maar ook niet mager. Breed gespierd maar toch nog kind.
Een donkere schaduw begint zich af te tekenen boven de lippen.
De stem is ongemerkt een toontje aan het dalen. Maar hij klinkt hetzelfde, ik hoor de stem van een kind.
Mijn kind.
Ik huiver.
Ik heb hem slechts te leen, maar weet niet of ik me aan die afspraak ga houden.
« Uitvaartreünie
Weg »
« Uitvaartreünie Weg »
Familie, Liefde
Voor altijd twaalf
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Luza of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Uitvaartreünie Weg »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Prachtig!
We mogen zomaar mensen een stukje mee helpen opgroeien #ouderschap
Paar jaar geleden hoorde haar zeggen: “Mahám, ik wil niet dat je op m’n kamer komt en aan m’n spullen zit..” Terwijl ze dat zei, keek ik haar nadrukkelijk van top tot teen aan..en weer diep in haar ogen. Ik zag dat ook zij contateerde wat ik net had gedaan: Ze droeg mijn broek, mijn shirt, mijn jasje en mijn riem..en schoot in de lach..gelukkig heeft ze mijn gevoel voor humor..