Ponce de Leon Avenue is een lange slonzige weg van Midtown Atlanta naar buurten die niemand wil kennen. Zwervers breakdancen er in je stroboscooplamp als je bij ontij over de stoepen fietst. Zoals ik. Best gezellig.
Maar sinds kort zijn er spoken. Jaloerse spoken onder kierende putdeksels. Ze loeren en stelen mijn licht. Zwervers hebben al met ze gepraat. Het hielp niets. Gooi dan je fietsbel in de put, stelden ze voor. Of je spatbord, bij regen, dát is een offer! Of je remmen, vlak voor de afdaling. Ik deed het. Er vielen gewonden en een dode. Ik zeg nog: “Jerry, opzij!” Middenin een backspin. Morsdood.
“Heee…”
“Oh no!”
“En geflikker… zie die put…!”
“Spoken?”
“Op breakdanceles!”
“Hahaha, die Jerry!”
Recente reacties