Met mijn speelgoedverrekijker tuur ik naar ‘het sop’, de boeggolven veroorzaakt door de veerboot ‘Friesland’. Afhankelijk van weers- en getijdefactoren, die ik als kind niet kende, deed de ouderwetse boot er wisselend langer over dan de moderne, die niet weet hoe waardevol kindergeduld is om eindelijk een steeds groter wordend stipje van vuurtoren de Brandaris door een verrekijker te zien, terwijl je vader je bij de reling stevig vasthoudt.
Als ik de bak met mosselen open, sta ik niet op mijn keukenplavuizen, maar op de basaltkeien van de waddendijk op Terschelling. Met een omgedraaide verrekijker kijk ik terug in de verte van het verleden. De geurinneringen zijn sterk en zo krachtig als de hand van mijn vader die mij vasthoudt.
@Han: mooie nostalgie!
Mooi dat de verrekijker in het heden terugkomt.
Ook mooi: geurinneringen.
Lisette. Dank je wel.
Lousjekoesje. Dank je wel, mooi dat je het ziet, ook zonder verrekijker.