Een echte keus heb ik niet. Ik slik pillen. Dus kom ik best vaak bij de apotheek. Daar begint de ellende: ik krijg altijd maar een gedeelte mee van mijn recept. De farmaceutische industrie heeft steeds minder voorraad. Zo kunnen ze sneller van leverancier wisselen, marktwerking enzo.
Ik moet maar even bellen of de rest al gearriveerd is. Maar het telefoonbandje geeft alsmaar de ingesprektoon. Andere optie: wachten op een mail dat mijn resterende pillen gearriveerd zijn. Maar die mail komt nooit. Ik krijg wel een code, maar die wordt niet gebruikt.
En zo zit ik alweer ruim een uur in de wachtruimte. Toenemende ergernis dus. Als ik aan de beurt ben, ga ik maar meteen om een bloeddrukverlager vragen.

Wat heb ik het dan getroffen met mijn apotheek, Lisette. Ik heb een account en voor pillen die ik altijd zal moeten gebruiken, is zo vastgelegd dat ik op tijd het herhaalrecept krijg. Met een e-mail en een code. Dan kan ik het uit de automaat halen, zonder in de wachtruimte te moeten zijn. Het kan buiten op elk moment van de dag en avond. En om de drie maanden een check of alles nog klopt en je kan dan ook een persoonlijk gesprek aanvragen.
Ik leid een leven zonder regelmatige bezoek aan een apotheek. Ik kan me wel voorstellen hoe frustrerend het moet zijn als je afhankelijk bent van een of meerdere medicijnen die er dan opeens niet meer zijn of uit de handel genomen om het resultaat van de zorgverzekeraar op te krikken. Helaas gaat een positief resultaat behalen boven de gezondheid van mensen, lang leve de marktwerking, het zou allemaal ten goede komen aan de consument, waarvan akte.
Hier kan ik me echt boos om maken. Winst voor verzekeringen gaat voor de volksgezondheid. Mensen in ademnood die hun pufje niet meer kunnen krijgen en het treft allerlei mensen met een ziekte. Levensbedreigend of niet, het maakt ze geen bal uit.
Sterkte, Lisette.