‘Wie ik ben?’ zegt de man, ‘zie mij maar als vergeten groente, na jaren kan het weer smaken. Wat krijgt u van me?’
‘Een tientje – alleen pinnen is mogelijk.’
Hij kijkt naar het vergeelde plafond, alsof daar zijn pincode staat geschreven. Zoals vroeger in het klaslokaal, als je het antwoord niet wist.
‘Wilt u er een tasje omheen, meneer?’
‘Doet u het boek er maar in, dat draagt gemakkelijker.’
Op het terras bestelt hij een alcoholvrij biertje met voor de balans een jonge klare erbij en begint te lezen. Hij kijkt op. Een oudere, ogenschijnlijke dame, kijkt hem herkennend aan: ‘Potsierlijk om hier je eigen boek te lezen.’ Haar opgespoten ronde gezicht verhindert het, anders lacht ze hem vierkant uit.
Recente reacties