Ik heb heel wat betoogd, liefst temidden van veel bondgenoten. Hoe meer mensen, hoe meer gelijk toch? Lopend en zingend door een stad. Een megafoon als luide demonstratie van onze wensen, gescandeerd in lekker bekkende oneliners. Het maakte me trots en emotioneel tegelijk.
Publiek langs de kant keek ons verwonderd en soms wat verontwaardigd aan. Ik vond het bijna niet voor te stellen: wie kon het nu oneens zijn met ons?
Ik heb geleerd dat het effect achteraf minder groot was dan ik verwacht had. Het vervolg verdween vaak achter pakken petities, oeverloze overleggen en saaie compromissen. Ik vrees dat zelfs superglue op een snelweg geen snelle verandering gaat opleveren.
Maar hoe dan ook: mogen protesteren, hoe vrij is dat?

Verwonderd en verontwaardigd keek ik thuis op tv naar weer een demonstratie bij de kerncentrale. Wat doen die mensen daar? De A12 volplakken? Gelukkig, ik gun iedereen een hobby, de mijne is het zeker niet.
Mooi verwoord, Lisette.
Ik ben wel benieuwd met welke demonstraties je dan allemaal meedeed.
Ik ben wel van mening:
*Veiligheid gaat voor Alles, behalve in het woordenboek* (Lousjekoesjespreuk)
Demonstraties lijken steeds grimmiger te worden. Hoewel, hongerstaking is natuurlijk iets van alle tijden. Op die manier breng je andere niet in gevaar. Is dat nou nodig om je punt te maken ten koste van de veiligheid van anderen?!
De demonstratie deze week van studenten (pechgeneratie) die pleiten voor afschaffing van de rente op de studieleningen heeft gelukkig wel effect gehad. En dit ging ten minste vreedzaam. Het kan dus wel.
@Lousjekoesje: tegen kernwapens, tegen kernenergie, tegen uitzetten van vluchtelingen, voor persvrijheid nan Charlie Hebdo, women’s march…