Een woordvoerder van een nieuwe politieke partij is zonder een woord te zeggen ontslagen en een andere politieke partij gedraagt zich zoals dieren dat nooit zullen doen, die blijven altijd loyaal aan elkaar.
Ik houd van dieren, maar heb niets met ze als ze menselijke eigenschappen aannemen en een machtsstrijd voeren. Dan wordt het de Fabeltjeskrant waarin meneer de Uil waarschuwt: ‘Want dieren zijn precies als mensen, met dezelfde mensenwensen en dezelfde mensenstreken…’
Wat nu? Zoek het uit en los het op, het is niet mijn probleem als er niet op jullie gestemd wordt. Ga voor teambuilding naar een dierentuin, bijvoorbeeld Ouwehands Dierenpark, mevrouw… De naam van die zure vrouw wil me niet te binnenschieten. Zit potdicht in mijn geheugen.


“… want dat komt allemaal in de krant”.
Zal dat misschien gewoon de bedoeling zijn, dat het goed is als er over je gepraat wordt, of dat nu positief of negatief is?
Het maakt het er voor mij niet makkelijker op om de politiek -in aanloop naar de verkiezingen- te volgen.
Mooi dat je de link met de Fabeltjeskrant hebt gemaakt. In Bor’s praathuis komt het meestal wél goed
Heerlijk stukje, heer Maas. Het Nederlandse politieke landschap is in een potsierlijke soap veranderd. Voer voor columnisten, dat wel.
Alice, er wordt wat om aandacht gevraagd! Haha, ja, het Praathuis. Maar ook het ‘enge bos’.
Dank u wel, heer Hagedorn. Elke dag kun je wel een column hierover schrijven. Wordt wel saai dan.
Ja, de politiek lijkt vaak wel een soap.
Hoe was dat vroeger? Ging het toen ook al meer over de persoonlijkheden van de partij-kandidaten dan de standpunten van de partijen?
Vooral de link met het dierenpark vind ik leuk gevonden. Ik heb het toch even opgezocht: nee, Esther is geen familie van de oprichter van het dierenpark.