Ik had bedacht om in de vroege morgen te gaan kijken hoe de zon boven het wad zou oprijzen. De wekker meldde zich akelig vroeg, maar het werd razendsnel lichter buiten. Er was nog niemand op straat. In die stilte bereikte ik de dijk, waarop ik uitzicht zou hebben.
Verstild heb ik naar adem gehapt: wat een prachtig gezicht. Een gevoel alsof ik één werd met de natuur. Ik voelde me klein, maar ook verbonden. Ik nam me voor om mezelf deze ervaring vaker te gunnen. Maar ingeklemd tussen schuttingen en daken is de zon niet zo pontificaal in beeld. En in de waan van alledag ga ik haar ook niet opzoeken. Zo blijft het een wonder aan het wad.
« Zure haring
Het weerpalet »
« Zure haring Het weerpalet »
Natuur
Gouden Uur
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Zure haring Het weerpalet »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi beschreven, je klein en verbonden te voelen. Dat klinkt als een magisch moment vanmorgen, Lisette.
@Alice: een magisch moment inderdaad
Mooi beschreven, dat magische moment.
Woon je vlakbij het wad, hoe kom je daar?
Mijn reactie kreeg ik toevallig in 120 woorden. Zie Weerpalet.
@Lousjekoesje: vlakbij het wad woon ik niet, wel ga ik elj jaar een weekje naar Schiermonnikoog, en daarsperkt dit verhaal zich af.
Aha, daar ben ik nog nooit geweest. Het lijkt me erg mooi.