‘Jongens, jongens, mag ik even jullie aandacht? Allemaal hartelijk wel…’
‘Hoezo “jongens”, Annelies? Er zijn hier ook vrouwen.’
‘Dat is een normale, informele aanspreekvorm voor jongens en meisjes, mannen en vrouwen door elkaar, Kees.’
‘Ja, dat wordt als normaal beschouwd. Maar waarom dan niet “meisjes”?’
‘Dat is taalkundig nu eenmaal zo, Kees. Vandaag hebben we het over kledingvoorschrift.’
‘Graag, Annelies. Waarom mag ik geen jurk dragen?’
‘Als man?’
‘Nou, als persoon.’
‘Zover zijn we nog niet. Wees blij dat een korte broek is toegestaan.’
‘Maar een jurk niet.’
‘Klopt.’
‘Maar jij als CEO draagt regelmatig een oversized mannenpak. En die jongen van het magazijn loopt wel in een jurk rond.’
‘Een gewaad, Kees. Dat hoort nu eenmaal bij zijn religie.’


Ja, Han, je kan er lekker over door schrijven: mannen in een jurk.
Bij “Kees” dacht ik toch eerst aan een man maar daarna dacht ik aan de vrouwelijke “Kees” uit Flodder. Dus zo mannelijk is “Kees” niet. (Je weet:geen kritiek op je stukje maar gewoon een opmerking.)
Lousjekoesje. Haha, mijn stille strijd. Nee, zeker niet Kees uit Flodder.
Van mij mag iedereen dragen wat ‘de persoon’ wil. Persoonlijk heb ik niets met het dragen van kleding die voornamelijk door vrouwen wordt gedragen. Voor mij is het geen discussiepunt maar je kunt er wel diverse stukken over schrijven en dat doe je ook. Graag gelezen.
Luc. De persoon… brrr. Trek lekker aan wat je wilt, maar zonder dwangmatig doordrammen van wokies. De wereld bestaat nu eenmaal uit mannen en vrouwen in zijn algemeenheid.
Zoals mijn voormalig chef in het bankfiliaal zei: ‘Zolang het schoon is en heel, is alle kleding toegestaan.’
Alice. En die man zag er zeker zelf niet uit?