Bijna een jaar na haar eerste werkdag, verwelkomt Rebecca twee derdejaarsstudenten van de Wageningse Universiteit in de xylotheek. Juan en Marieke werken hier de komende drie maanden aan hun minor, waarin zij de sterkte van verschillende houtsoorten onderzoeken.
Rebecca was juist gewend geraakt aan haar eigen gezelschap, de weldadige stilte van het hout en het sonore gezoem van de airconditioning in de brandschone opslagruimte.
Al bij de eerste koffiepauze ergert zij zich groen en geel aan de jongelui, die onophoudelijk discussiëren over de verschillen in verhouding tussen cellulose en lignine bij de diverse houtsoorten.
Rebecca mengt zich in het gesprek en biedt de studenten een stokje zoethout aan: ‘Kennen jullie dít hout? Proef maar, heerlijk zoet!’
Stilte.
Een welkome gast.
Gelinkt aan deze 120w van vorig jaar:
https://120w.nl/2022/uit-het-goede-hout-gesneden/
De accenten op haar begrijp ik even niet. Zonder leest het ook prima denk ik. Wel aardig van je dat je deze niet mee wilt doen aan “de wedstrijd”. Heel sociaal dat je een ander wat gunt…Grt
Ja dat ben ik met je eens Luc, de accenten verwijderd.
En Luc, je moet weten, ik kan naar eer en geweten zeggen dat ik sociaal ben én iedereen iedereen al het goede (en dus ook de winst) gun, maar ik hou ook van wedstrijdjes. Blijkbaar niet zo scherp om meteen het goede vakje aan te kruisen 😉
Een zoethoudertje, Alice. Ik gun je het voordeel van de twijfel.
Alice. Zoethout, nostalgie! Op het laatst hield je zo’n vieze pluim over.
Goed idee om deze twee niet veel voorkomende woorden met elkaar te verbinden, Alice.
Ik weet niet meer of ik zoethout nu lekker vond. Ik vond het wel stoer. Waarom weet ik ook niet meer, ha ha …
Leuk verhaaltje. Zoethout heb ik ook wel eens geproefd, in het openlucht museum…
Dank voor jullie reacties. Leuk te lezen dat ieder, net als ik (opgedroogde kwasten afknippen en weer opnieuw beginnen) wel een herinnering aan het zoethout heeft.