Er is een nieuwe juf bij de wekelijkse sportles. We starten met opwarmoefeningen, onze spieren moeten echt aan het werk.
In het tweede deel spelen we steeds een ander spel.
Deze week werd het basketbalbord klaargezet. Ik verheugde me op een potje. Vroeger was ik best goed: lay ups en dribbels enzo.
Voor het betere balgevoel mogen we om beurten de bal in het netje proberen te gooien. En dan blijkt dat er niets is overgebleven van mijn kwaliteiten. Ik raak het bord niet eens.
iemand zei dat het er dan om gaat mijn jeugdige kunsten als een mooie herinnering te zien, die te koesteren.
Het zal best, maar Ik voel alleen maar een enorme kloof tussen toen en nu.

Behalve een gevoel, is die kloof ook nog eens een feit. Vroeger en nu…een wereld van verschil. Troost je bij de gedachte dat je het tot dusver gehaald hebt, er zijn er voldoende die dat niet gedaan hebben. Kortom…voldoende om de lente tegemoet te zien! Grt
O zo herkenbaar Lisette! In je hoofd ken je de worp of beweging helemaal van buiten. In de praktijk van nu valt de uitvoering tóch een beetje tegen. 🙂 maar laat het ons niet weerhouden om het te blijven proberen!
@Luc:dat is een mooie manier om er naar te kijken. Dankjewel!
@Alice: ik blijf naar de sportlessen gaan, hoor.
Ja precies, dat gaat het om.
De enorme kloof levert dan toch wel mooi de overwinning op. Gefeliciteerd Lisette!
Gefeliciteerd Lisette!
Ik snap de frustratie. Wel een aardige opmerking van die medespeler.
Ik kon 30 jaar geleden bijijna de spagaat en handstand-bruggetje… Fijne herinnering inderdaad.
Lisette, gefeliciteerd!
En gefeliciteerd.
@Luc: een herinnering met een zoete nasamaak dus. Dankjewel!
@Lousjekoesje: dat zijn pas stoere herinneringen! En Dankjewel.
@ALIce: dank!
@Han: bedankt!!