Lucas controleerde zijn bureautje: blauwe pen, drie wascokrijtjes: blauw, groen en als laatste de gele, een vlakgom, drie punaises en een dobbelsteen met de zes bovenop en de twee op de staande kant. Alles in orde, hij kon rustig gaan slapen.
Niet alleen in zijn slaapkamer was Lucas secuur. Alles wat hij deed, voerde hij met precisie uit. Door de handelingen in de juiste volgorde uit te voeren hield hij grip op de situatie. En precies dat had Lucas nodig om zich staande te houden in de wondere wereld om hem heen. Glimlachend had zijn oma hem pietluttig genoemd, zijn broer noemde hem weleens een autist.
Lucas was stoïcijns zijn eigen pad gegaan.
Jaren later studeerde hij af als neurochirurg.
Goed beschreven.
Niks mis mee. Het duurt misschien wat langer, maar dan heb je wel kwaliteit. Als je zo iemand opjaagt gaat hij fouten maken. Met geduld kom je verder.
Voor mij ook een organisatie met die instelling, graag.
Mooi Alice, de pietluttigheid die een chirurg nodig heeft.
Dank je wel Lousjekoesje en Inge.
Hoi Alice, om even de puntjes op de i te zetten en zonder pietluttig te zijn: je hebt dit stukje nog niet aangemeld als deelnemend aan het weekthema.
Alice. Goed stukje, hoewel ik een pietje-precies hier beter bij vind passen. Pietluttig als liefkozing…?
Dank je Han. Ik zat daar mee te stoeien idd. En zit er nu weer op te broeden. Ik had eerst ‘glimlachend’ staan, om aan te geven dat oma sowieso dol was op Lucas, wat hij ook deed.
Glimlachend vind ik dan beter.
De benaming van allerlei aandoeningen zijn in de loop. Der tijden vast en zeker veranderd, als men al wist dat het een ‘aandoeoning’ betrof… Raak stukje!
Dank je wel Irma. Ja dat zeg je goed, vroeger wist men denk ik niet van bijv dyslexie af. Dan werd gauw gezegd dat je er niks van kon…
Ik ben het met je eens Lousjekoesje, ik ga terug naar mn eerste keuze en laat oma glimlachen. Dank voor je reactie
Een eigen pad volgen, dat zouden meer mensen moeten doen!
Dat ben ik met je eens, Luc. En ik probeer het ook te doen, maar vind ik niet altijd makkelijk (scheelt wel nu ik wat ouder ben).
@Alice: geef mij maar zo’n chirurg, en een verpleegkundige die alles goed kan uitleggen aan de patiënt en zijn omgeving.