Machteloos kijk ik toe hoe Mila door de lucht vliegt. Honderden keren heb ik haar gewaarschuwd. Duizenden keren. Was dat kind maar niet zo eigenwijs.
Het liefst wil ik haar binnenhouden. Veilig thuis, waar ik haar kan beschermen tegen alles. Ik weet ook wel dat dat niet zo werkt. Ik moet haar loslaten. Ze moet zelf keuzes maken, risico’s nemen, fouten maken. Maar dan wel met een helm. En beschermende kleding.
Het is doodstil en de tijd lijkt stil te staan terwijl Mila daar zweeft, tussen niets-aan-de-hand en al-haar-botten-gebroken. Maar ze landt keurig op haar wielen. Ik haal opgelucht adem. Maar de nieuwe zorgen stapelen zich alweer op als ze de trofee voor de Beste Skater van Nederland omhoog tilt.
Herkenbaar, als ouder hoop je altijd dat je kinderen geen brokkenpiloot zullen zijn, onbevreesd, geen gevaar ziend. Tot hartverzakkingen van de ouders aan toe. Leuk.
Het zien van iemand die ik niet ken, vind ik best mooi. Als het een dierbare betreft, is het van een heel andere orde.
Inge. Wanneer wordt beschermen overbeschermen? Lastig. Goed beschreven.
troffee – trofee
Dank Luc, Levja & Han!