‘Dank je wel, maatje.’
Mijn vader haalde het vloeipapier van de bekende vierkante fles en liep naar zijn bureau. De lade piepte.
‘Je knieën, pap?’
‘Kloteklapper,’ lachte mijn vader. Hij haalde uit een bruine portefeuille een overtrekpapiertje met een stempel erop. ‘Een verlofbriefje om zogenaamd kleding in Nederland te halen.’
Hij vertelde het vertelde verhaal, dat ik nu herhaaldelijk achter zijn oude bureau schrijf.
‘Precies op mijn 25ste verjaardag stak ik lopend de grens over. Op weg naar boer Ter Keurs in Rijssen, waar ik mocht onderduiken…’
Dwangarbeiders werden vaak collaborateurs genoemd. Stichting 1940 – 1945 deed niets voor hem. Op zijn sterfbed keek hij de bezetter weer in de ogen.
Excuses? Ja, maar alleen op de datum die mij uitkomt.
Han, het zal vast een moeilijke memorabele dag voor je zijn. Ik voel dat ook bij het ouder worden. En ik begrijp nu ook mijn ouders meer dan ooit.
Levja. Ja, het definitieve wordt steeds definitiever. En, inderdaad, het begrip ook.
Wat zou ik graag met hem vanavond voetbal hebben gekeken. En nog veel meer met hem doen.
Han, het zou zomaar kunnen dat je vader met je meekijkt.
Wat of wie in je hart zit, is altijd met je!
Levja, dat geloof ik zeker. Dank je wel.
Mooi eerbetoon weer, Han.
Luc, dank je hartelijk.
Mooi dat je mooie ode een week mag schitteren. Gefelicteerd, Han.
Wat Oranje niet gelukt is, krijg jij wel voor elkaar, de winst! Hartelijk gefeliciteerd Han.
@Han: proficiat!
Levja, Luc, Lisette: hartelijk dank!