‘Hij was ook zo stronteigenwijs.’
‘Wat stonk hij toen, hè?’
‘Nou, alleen zijn wichelroede stak uit die beerput.’
‘Wilde hij ook nog dat we z’n schoenen gingen zoeken.’
‘Drie uur heeft hij onder de douche gestaan.’
‘Logisch dat dit hem fataal werd. Zonder gids. Het is sneller dan een wichelroede registreert.’
‘Wat?’
‘Het getij van het wad.’
‘O, bedoel je dat. Ja, het is me wat.’
‘Hij zat vast vast in de drek. Zijn rubberlaarzen en wichelroede zijn nog eerder aangespoeld dan hij.’
‘Waarom zoek je iets waarvan je weet dat het er is? Waar wordt ie begraven?’
‘In Waddinxveen.’
‘Wat doen we met die wichelroede, wil jij ‘m?’
‘Hou op zeg, leg maar op de kist. Hout bij hout.
De getijden zijn vaker onderschat Han, met fatale afloop. De natuur kan van alles zijn mooi, apart, maar vooral sterk. Het is nooit verkeerd om dat in je achterhoofd te houden en te respecteren. Het themawoord is deze keer wel wat vaak gebruikt…
Han, ik kan mijn lachen niet inhouden. Ik heb iemand uit Waddinxveen gekend, die zeker zo stronteigenwijs was. Ik heb hem uit het oog verloren. Ik hoop niet dat hij het is.
Levja, haha, ik wist niet dat ik paranormaal begaafd was.
Luc. Valt het in elk geval op.
Roept mooie herinneringen op aan wadloopexpedities, tijdens schoolreisje in de vijfde klas (Met de fiets in een lange sliert naar de jeugdherberg, daar in de tuin na het wadlopen de prut van je afspoelen met de tuinslang, lunchpakketten maken en in de zon samen eten) en later op volwassen leeftijd. Leuke bezigheid, goed aangebonden schoenen of laarzen sterk aanbevolen. Geen prins zal jouw muiltje op het wad willen gaan zoeken!
Alice. Mooie anekdote. Ik heb mijn jeugdvakanties op Terschelling doorgebracht. Als ik mosselen ga koken, ruik ik het wad weer.
Gefeliciteerd Han. Zo komt de wadwichelroedeloper nog eer toe.
Han, gefeliciteerd!
@Han: profici(w)at!
Gefeliciteerd!
Allen: Hartelijk dank!
Wad een leuk stukje. Ja, het stinkt wel. Gelukkig is het stukje geurloos.
Lousjekoesje. Dank je, gelukkig maar.