Al in hun vroegste jeugdjaren waren ze bevriend geraakt, Henk en Peter. Ondanks dat ze allebei een eigen carrière hadden en nastreefden was de vriendschap na vele jaren nog even hartelijk en diepgaand. Ze kenden elkaar door en door alsof het familie betrof.
Jagen was de gemeenschappelijke hobby, iets wat ze elk jaar organiseerden in de bergen die ze kenden als hun eigen broekzak. De tocht naar het jachtgebied bracht hen over hobbelige wegen en smalle bergpassen. Voor de unieke momenten het jachtgeweer steeds geladen, gespannen en binnen handbereik. Wat leek op een normale plas water bleek een diepe kuil, waardoor de landrover plots helemaal scheef hing. Het laatste wat Henk hoorde was het fatale schot afgevuurd vanaf de achterbank.

Als iemand wordt doodgeschoten hoort degene het schot niet omdat de kogel sneller is dan het geluid.
Zielig voor Henk, voor Peter trouwens ook.
@Luc: die mannen toch, je moet ze ook niet met dat speelgoed laten spelen..
Deze zin klinkt wat vreemd:
Vanaf de allervroegste jeugdjaren waren ze bevriend geraakt.
Beter is:
Vanaf hun allervroegste jeugdjaren waren ze bevriend.
of:
Al in hun vroegste jeugdjaren waren ze bevriend geraakt.
Andrea, je aanname is niet verkeerd indien de getroffen persoon ook daadwerkelijk meteen dood omvalt. Voor het verhaal is het horen leuker, voor de persoon in kwestie inderdaad minder leuk. Grt.
Lisette, mannen en speelgoed, combinatie apart. Grt
Ewald, dank voor je suggestie, aangepast. Thx. Grt.
Jachtongelukken gebeuren inderdaad nog weleens… Wat een trieste dag voor beide mannen