‘Je kunt beter met het einde beginnen en met het begin eindigen, dan weet je wat je hebt om naar toe te leven.
We luisterden aan de eettafel naar een hoorspel of lazen een bibliotheekboek. De theepot op een waxinelichtje. Nu kijken we tv, maar zien armoedig minder dan we toen hoorden. Hoe gezellig het was, dat maak ik er nu van. Dat mijn wereld zo reusachtig klein was, weet ik nu pas. Mijn eerste fiets was een doortrapper. Tegenwoordig lijkt er nergens meer een rem op te zitten. “Wat we hier bespreken blijft binnenskamers,” zei mijn vader altijd.
Zo, die kerstversiering hangt weer. Alleen nog een punaise aan het begin, dat ook het einde kan zijn. Kopje thee misschien?’


Mooi, die herinneringen, je maakt ze altijd ‘eigen’. Dat merk ik tenminste, als ik met het mijn zus over ‘vroeger’ heb.
Je hebt een voor mij herkenbaar sfeerbeeld neergezet. En bij ons werd en wordt er ook wel eens wat ‘alleen aan de keukentafel’ besproken.
Alice. Dank je. Zo hebben we allemaal onze herinneringen. Precies, je hoeft niet alles ’te delen’.