Marolijn van twaalf baalt van haar oogdruppels, ze wil deze niet in. Maar ze moet het en haar moeder heeft de leiding er streng op aangesproken dat het ook gebeurt. Op zomerkamp bedenkt ze een plannetje.
‘Nee, ben Marjolein met een j en ei. Die Marolijn gebruikt oogdruppels en ik niet.’ Zegt ze tegen leidster Inge. ‘Ik ben veertien en zij twaalf.’
Inge kijkt haar aan en lijkt te twijfelen, ‘goed dat je het zegt Marjolein met j en ei.’
Marjolein wordt door Inge geroepen.
‘Ik oogdruppels, waarom? Mijn moeder heeft niets gezegd.’
Inge is streng en Marjolein krijgt vier dagen Marolijn haar oogdruppels. Op de vijfde dag wordt ze opeens ziek.
Sorry, is het enige wat Marolijn kan zeggen.

@lisaoomen: leuk verhaal, echt gebeurd?
@Lisette, ja helaas wel. Toen ik nog zelf veertien was en op zomerkamp heeft een vriendin dit gedaan. Het themawoord deed mij weer herinneren eraan.
Namen zijn veranderd. Het meisje dat de oogdruppels kreeg had toen hoge koorts en hartkloppingen gekregen. Als ik eraan denk vond ik het eng, zo opeens. Opgehaald door haar ouders. Later sprak ik met haar, wel goed gekomen. Ze vertelde ook wat ze herinnerd dat de huisarts vroeg of ze medicijnen gebruikte. Haar moeder antwoorden nee, toen zij ze maar de oogdruppels dan?
Leuk om te lezen, maar ik dacht eerst dat jij Marjolein en Marolijn door elkaar haalde. Het begonnen mij te duizelen. Na 2 keer lezen zie ik dat jij het helemaal goed hebt.
Wat erg dat het in het echt nog erger was.