‘De kanker is weg. De keuringsarts vindt ook dat het kan.’
‘Iedere dag heb ik pijn, mevrouw W.’
‘Ik heb ook pijn.’
‘Heeft u kanker gehad?’
– geen antwoord.
‘Wat kapot is bestraald, geneest nooit meer!’
’U gaat drie ochtenden in de week koffie rondbrengen…’
‘Ik wil wel, maar ik kan het niet!’
‘Het is ook goed voor uw sociale contacten.’
‘Ik heb vriendinnen genoeg.’
‘Het rapport van de keuringsarts is duidelijk. Maakt u zich niet zo druk. Stress is slecht voor u.’
De rechter stelde mevrouw L. in het gelijk. Ze kreeg een andere klantmanager, die haar wel als klant behandelde.
Klantmanager W. verscheen later op tv: haar dochter was slachtoffer van een loverboy – nee, je mag het niet denken…
Wrang stukje, Han. Sterk beschreven. Ik begrijp dat het geen fictie is, dat maakt het nog pijnlijker.
Ewald. Inderdaad. Ik was bij het gesprek aanwezig. Regels zijn regels, maar hoe je ze interpreteert is een persoonlijke kwestie. Zo blijkt maar weer.
In de tussentijd maken ze iemand zieker dan ziek en kapot.
Hier zie ik mezelf tijdens het gesprek met de UWV arts jaren geleden. Regels zijn regels, om kippenvel van te krijgen, hopelijk gaat het met mevrouw L inmiddels beter. Grt
Luc. Ja, dat verbaast me niets. Het gaat wel beter, maar de pijn blijft.