‘Ze vleit zich neer op een der bankjes.’ Even wat anders dan ‘ze gaat op een bankje zitten.’
Vaak heb ik als ik de kassabon ongeveer uit het midden van een middelmatig boek haal, de gedachte: gelukkig, ik hoef nog maar voor een tientje te lezen, terwijl ik mijn twintig euro kwijt ben.
Maar bij dit boek zie ik een vrouw voor me uit een andere tijd. Haar knorrige man kronkelt zich door het leven. Ik lees met zuinigheid verder, zoals de man van zijn borreltje nipt, de vrouw een teugje brandewijn neemt: ‘We zijn er nog.’
‘1992’, staat er voorin geschreven. ‘Bedankt voor je onmisbare steun,’ schrijft een vriend. Het boek was van zijn moeder. In retrospectief dubbel waardevol.


Mooi Han, je bent weer in vorm!
Willem, ik hoop dat het met schaatsen ook het geval is!