Over madrigaal gesproken, die Limburgers kunnen er wat van.
Ik loop over het plein, tussen in alle toonsoorten zingende mensen: ‘Weet je wat ik wel zou willen zijn…’ zingt iemand gekleed in een bloemetjesgordijn.
Opeens krijg ik een tik in mijn nek. ‘Klootzak!’ ‘Dan moet je hier maar niet lopen,’ schreeuwt de relschopper.’ Even later wordt een agent van zijn paard geslagen; het arme dier is gewond en gaat ervandoor.
Ik vlucht naar huis. De voordeur van de buurvrouw ligt eruit… in de gang staat het paard.
‘Mag ik hier schuilen totdat het weer rustig is?’ vraagt hij. ‘Die ploert heeft me geslagen.’
‘Het is niet mijn gang, ik woon boven. Maar ik vraag het wel even aan buurvrouw Jansen.’
« Theo, Tijl en muziek
Tijdens de lunch »
« Theo, Tijl en muziek Tijdens de lunch »
Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
Carnaval
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Theo, Tijl en muziek Tijdens de lunch »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
tik in mijn nek
Dank je hartelijk, Willem!
Weinig verstand van Limburgers Han?
Je haalt hier allemaal Brabantse en /of Hollandse Carnavalsliedjes aan. Ken uw klassiekers! Ligt de Jordaan ook in Maastricht?
Kunstig, hoe je het weer weet te verwerken naar het heden, Han. Petje af.
Hartelijk dank, Luc.