Het lunchconcert van het kwintet, op de bladen van de gele plomp, kwaakte een boogie woogie. Met Grum als bas, Dop had de lead en Bwl als tweede stem, de kleinste twee, Plow en Mefs, kwaakten triolen en syncopen hoog boven de rest en verschaften een vrolijk, swingend effect. De muziek klonk helder en reikte ver.
Langs de vijver luisterden de dieren, de muis knabbelde aan een beukennootje, de ree snoepte een blaadje, de merel trok een wormpje omhoog en smakte daarna tevreden.
De reiger had ook trek in lunch.
Een kwartet vervolgde met een Madrigaal, Plow minueurde eenzaam in de hoogte kleine tertsen. Ze klonken gedempter, onder de beschutting van de struik probeerden ze niet als trio te eindigen.
Wat een prachtig beschreven concertje Menno. Nu maar afwachten of het niet eindigt met een (wanhopige) solo 🙂
Bedankt Willem, maar je weet het nooit, het geheugen van de kikkers is vast niet zo goed en gaan ze binnenkort uit volle borst op de plompebladen kwaken. Gelukkig is de lunch over en de reiger vertrokken.
In elk geval een aparte invalshoek. Grt.