De woorden ontglippen me. Het maakt me bang. Lappen tekst kon ik onthouden. Dialogen van vijftien, twintig minuten. Regel voor regel erin stampen en van voren af aan herhalen. Het was een cadans. Zoals een marathonloper z’n kilometers opbouwt, zo stapelde ik bladzijde na bladzijde op in m’n hoofd. Ik genoot ervan. En daarna gaan spelen met de tekst, nuancering aanbrengen, een quasi hapering inbouwen, grimassen, het bewegen van handen, torso, hoofd. Dat personage worden terwijl de tekst als vanzelf over m’n lippen komt: gefluisterd, gepreveld, gestameld, geschreeuwd. Een exodus van klanken om de zaal te ontroeren, te verbijsteren, te schokken of doodstil te krijgen. Maar nu waaien de woorden weg. Alle ramen en deuren staan open. Degeneratie sluipt binnen.

In herhaling vallen, dat is ook een van die symptomen, Willem. Grt.
Willem, wat ik me afvraag, heb je naar aanleiding van het themawoord ‘degeneratie’ – bij wijze van grap – vrijwel dezelfde tekst gebruikt als op 26 december of ben je dat stukje vergeten?
Luc&Han, ik vond bij nader inzien de tekst van ‘Weg’ zo mooi passen bij dit thema dat ik deze (iets aangepast) nogmaals heb gebruikt. Tevens een testje voor de lezers of ‘degeneratie’ bij hen ook aan de orde is 🙂 [bij jullie gelukkig niet]
Beste Willem, de tweede keer in korte tijd dat je me Han noemt … Een gevalletje degeneratie of gewoon verstrooid?
Beste Ewald, ik houd het (vooralsnog) op ‘gewoon verstrooid’ (hoewel ik nog leef) 🙂
Willem, het gaat toch wel goed met je?
Ja hoor Ewald… eh… Han 🙂
Haha, goed om te horen, Willem!