De woorden ontglippen me. Het maakt me bang. Lappen tekst kon ik onthouden. Dialogen van tien, vijftien minuten. Regel voor regel stampen en de volgende en terug van voren af aan. Het was een cadans. Zoals een marathonloper z’n kilometers opbouwt, zo bouwde ik bladzijde na bladzijde op in m’n hoofd. Ik genoot ervan. En dan gaan spelen met de tekst, nuancering aanbrengen, een quasi hapering inbouwen, grimassen, het bewegen van handen, schouders, hoofd. Dat personage worden terwijl de tekst als vanzelf over m’n lippen kwam, gefluisterd, gepreveld, gestameld, geschreeuwd. Een exodus van klanken om de zaal te ontroeren, te verbijsteren, te schokken of doodstil te krijgen. Maar nu waaien de woorden weg. Alle ramen en deuren staan open. Doodsbang.
« Bijhouden
Missie viltstiften »
« Bijhouden Missie viltstiften »
Communicatie, Cultuur
Weg
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Willem Olierook of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Bijhouden Missie viltstiften »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Heel mooi verwoord Willem, sterke beelden.
Dank je Inge!