De vroegste herinnering aan een horloge gaat terug naar op visite gaan bij mijn grootouders van moederskant. Op zondagmiddag gingen we na het warm eten lopen naar het dorp waar mijn moeder tot haar huwelijk had gewoond. Een afstand van vijf kilometer, voor een dreumes een marathon.
Mijn opa Willem – ik ben naar hem vernoemd – was een grote, norse man met blond stekelig haar, een stevige knevel én bezat een uurwerkje dat aan een kettinkje hing. Af en toe viste hij het ronde en platte ding uit een zakje van zijn vest, liet het openspringen, keek even en stopte het vervolgens weer weg.
Als hij kuchte stonden mijn ouders op, namen vormelijk afscheid en gingen wij aan de terugtocht beginnen.

Als ik genoeg van mijn visite heb zal ik dat ook eens proberen, nadrukkelijk kuchen.
moeders kant – moederskant
Mooi verhaal Willem. Hoe anders was het vroeger in vergelijking met het heden. De mobiliteit, het respect/aanzien. Erg mooi. Grt.
@Ewald: kuchen helpt nu ook (maar om een andere reden).
@Luc: dank je wel.
Willem, wat een mooi verhaal!
was een grote, wat norse, man – was een grote, wat norse man
Dank je wel Han.
@Willem: jouw opa en de mijne lijken wel wat op elkaar, zie mijn stukje. Die borstelige knevel herken ik ook!
Ergens wel apart, vroeger werd je dus weggekucht en tegenwoordig komen we te weinig op bezoek…
Willem, hartelijk gefeliciteerd.
De overwinning gaat weer naar Apeldoorn. Gefeliciteerd Willem! Grt
Willem, van harte gefeliciteerd.
Hartelijk dank Ewald, Luc en Han.
@Willem: gefeliciteerd met je opa, en dus ook een beetje met de mijne.
Mooi verhaaltje. Ik zie het kleine ventje meehobbelen achter de grote, strenge mensen aan.
Volgens mij mist het woordje ‘had’ voor ‘een uurwerkje’. Toch gewonnen dus.
@Valerie Dat is een rake opmerking.
Dank jullie wel L&L 🙂
Goed gezien Lousjekoesje, ik pas het alsnog aan.
Van ♥️e gefeliciteerd, Willem.
Dank je wel Nel!
Gefeliciteerd met dit prachtige stukje!
Dank je wel Peter!