In de warme namiddag loop ik met mijn hond langs kilometers olijfboomgaarden. De bomen accepteren ons. Dat zie ik aan de blik van de hond.
Er is evenveel gebrek aan rechtvaardigheid als overvloed aan honger en dorst.
De aarde kreunt, de bomen piepen en de klaagzang van de wind is allesoverheersend.
Natuurlijk wisten we allemaal dat dit komen zou. Deze tijd waarin oorlog nog het beste alternatief was. Oorlog gaat om energievelden, die hun plek opeisen. Oorlog is een tussenstation, op de weg naar een toekomst.
Vlak voor zonsondergang betrekt de lucht. De wolken beginnen eerst zachtjes te huilen. Algauw zijn het stortbuien, die het lot van de mens symboliseren.
Oorlog brengt tenminste nog hoop. Maar de oorlog is voorbij.
« De heer Vreeswijk heeft appvrees (2)
Hoop aarde »
« De heer Vreeswijk heeft appvrees (2) Hoop aarde »
Fictie
De hond uitlaten
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Cesar Noordewier of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
« De heer Vreeswijk heeft appvrees (2) Hoop aarde »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Cesar: wat een mooi, verdrietig stukje. Mooi gezegd ook dat de wolken huilen. Maar ik hoop echt dat na regen weer zonneschijn komt.