Deze prachtige herfstdag bewogen we door het Koningsbos. Na wat dwaalwegen in- en overgeslagen te hebben, stuitten we alsnog op een hekwerk dat onze doorgang belemmerde. Bij het zien van het enigszins gedateerde en daardoor verroeste hangslot dat een ketting verbond die beide helften van genoemd hekwerk bijeen hield, bekroop me de neiging om één en ander met wat kracht te forceren. De rust die het bos om ons heen uitstraalde en de blik van mijn bosgenoot die bij voorbaat mijn gedachten al raadde, weerhield me van deze destructieve actie.
Op onze schreden teruggekeerd, vonden we de juiste weg naar onze bestemming. Ongehinderd door stortbuien uit de hemel of blikken van mede-aardbewoners die ons konden verkouden, vonden wij het einde.
« De hond uitlaten
Waanzin »
« De hond uitlaten Waanzin »
Communicatie
Hoop aarde
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Arjan Van Essen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« De hond uitlaten Waanzin »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hoi Arjan, leuk dat je er weer een keer bent. Een sfeervol stukje, maar taalkundig wel wat aanmerkingen.
‘…dwaalwegen in-, en overgeslagen…’ Die komma hoort daar niet. Een kleinigheidje.
‘Bij het zien van het enigszins gedateerde en daardoor verrroeste (rrr) hangslot dat een ketting bijeenhield die beide helften van genoemd hekwerk bijeen hield,…’
Kijk nog eens goed naar bovenstaande zin. Twee keer ‘bijeenhield’ in één zin is niet fraai, maar bovendien schrijf je een keer ‘bijeen hield’.
‘…vonden wij het einde’? Wat bedoel je hier? Vonden we de uitgang? Stortten we dood neer?
‘mijn bosgenoot’ is leuk gevonden!
‘…die ons konden verkouden’ is geen Nederlands.
@Ewald: Dankjewel! Zo zie je maar weer. Even nalezen voordat je post is echt beter. Maar de heerlijke maaltijd van mijn dochter riep wat harder.. (-; Maar dankjewel! Over die komma aarzelde ik; fijn om te weten dat ie er niet hoort in dit geval. Ja die bijeenhield twee keer is slordig, inmiddels aangepast. Op een andere site heb ik de foto van een versgedolven graf op een natuurbegraafplaats erbij geplaatst. Dat maakt het ‘einde’wel wat duidelijker. En tja.. dat ‘verkouden’… Ik maak graag werkwoorden of werkwoordsvormen … Dus die laat ik nog even staan.. Hoe dan ook bedankt.
Oké, Arjan, de maaltijd van je dochter is een geldig excuus.
Je zou in de reacties een link naar het vers gedolven graf kunnen zetten. ‘Versgedolven’ lijkt mij geen correct samengesteld woord.
‘Verkouden’ als werkwoord had ik wel begrepen, maar ik ervaar het als niet-passend in dit stukje. Dit laatste heeft met persoonlijke smaak te maken.
Nogmaals, leuk om weer iets van je te vernemen.
HA Ewald Je bent geweldig! Hoe je nog even het vers gedolven ziet (-; Dank!
@Arjan: fijn om weer eens in jouw verhaaltje te worden meegenomen.ik vind de zin: “…die ons konden verkouden..” juist erg mooi. Kwestie van smaak dus.