In één ding was de koning ouderwets te noemen. Hij vertikte het om zich te laten fotograferen voor een statieportret. Alleen een vakkundig gemaakt schilderij kon volgens hem niet alleen het uiterlijk, maar ook het innerlijk zichtbaar maken.
De huidige hofschilder, gezegend met de passende naam Julius Vernis, bezat de kwaliteiten om zijn vorst zo te portretteren dat vrijwel iedereen die het bekeek lichtelijk van streek geraakte.
Julius bezat een penseelvoering die meer met toveren dan met schilderen te maken had. Zoals hij ogen op het doek bracht, ogen die je aankeken met een liefde en mildheid, die in het fysieke gezicht toch echt iets minder zacht straalden, was maar aan weinigen gegeven. De kunstenaar kon er goed van leven.
« De kleur van een geboortelepel
Tekenend »
« De kleur van een geboortelepel Tekenend »
Fictie
De koning, de nar (even niet) en het penseel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Willem Olierook of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« De kleur van een geboortelepel Tekenend »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi stukje, Willem.
De titel ziet er naar mijn minder niet echt fraai uit.
DE KONING(, DE NAR) EN HET PENSEEL
Dit lijkt mij mooier:
DE KONING, (DE NAR) EN HET PENSEEL
En toch, voor de meeste geschilderde portretten vandaag de dag, ligt een foto of zelfs meerdere ten grondslag. Grt
Ik ga het aanpassen Ewald.
Je zegt het Luc, de meeste 🙂
Mooi opgelost, Willem!