‘Tarzan! Rambo!’
Dat hondenvrouwtje verschijnt weer als een duveltje uit een doosje. Zou ze huidhonger hebben?’
‘Hallo, meneer!’
‘Dag, mevrouw.’
‘Maakt u weer foto’s?’
‘Ja, maar ik krijg nu vignettering.’
‘Vreselijk!’
‘Nou, dat…’
‘Laatst werd u ook al zo ziek. En nu dit weer. Heremetijd, wat een pech…’
‘En met u, alles goed?’
‘Het lijkt wel of ik ziektes aantrek, net als u.’
‘Hoe dat zo?’
‘Ik heb nou ook aardbeien.’
‘Uit eigen tuin?’
‘Nee, uit eigen lijf. Ik kan amper lopen. Mijn huisarts zegt dat ik een levend lijk ben, dus ga maar na.’
‘Veel drinken. Dat helpt.’
‘Ja, de fles sherry staat al klaar.’
‘Nou, beterschap!’
‘Ja, en u ook. Hopelijk verdwijnt die tering weer snel. Dag, hoor!’

Het is het vervolg op dit verhaal:
https://120w.nl/2020/chromatische-aberratie/
@Cesar, geinig.
@Willem. Dank voor het lezen.