Schrijf mee!
« »

Eten & drinken, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen

Afsluiten

26 juni 2020 | 120w | Hadeke | 4 |

Nu ik alleen in deze cel slaap, weet ik zeker dat het nooit meer gebeuren zal. Op mijn sterfdag zal ik hier pas weggaan.
De dokter geloofde me niet. Ik liet hem de lappen zien, die bungelden onder mijn bovenarmen, het losse vel rondom mijn benen en liet hem kijken naar mijn buik die zonder broek tot op mijn knieƫn naar beneden hing.
‘Heus dokter,’ smeekte ik.
Maar net als mijn vrouw geloofde hij me niet. Hoe in de nacht mijn losse vel vanuit huidhonger voortkroop naar de persoon die ik het meest liefhad. Hoe ik haar omsloot zonder dat mijn botten bewogen. Hoe zij uiteindelijk stierf, zonder zich daar bewust van te zijn. Hoe ik hier terechtkwam, als moordenaar.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »