Nu ik alleen in deze cel slaap, weet ik zeker dat het nooit meer gebeuren zal. Op mijn sterfdag zal ik hier pas weggaan.
De dokter geloofde me niet. Ik liet hem de lappen zien, die bungelden onder mijn bovenarmen, het losse vel rondom mijn benen en liet hem kijken naar mijn buik die zonder broek tot op mijn knieën naar beneden hing.
‘Heus dokter,’ smeekte ik.
Maar net als mijn vrouw geloofde hij me niet. Hoe in de nacht mijn losse vel vanuit huidhonger voortkroop naar de persoon die ik het meest liefhad. Hoe ik haar omsloot zonder dat mijn botten bewogen. Hoe zij uiteindelijk stierf, zonder zich daar bewust van te zijn. Hoe ik hier terechtkwam, als moordenaar.
« Vignettering
Samenkomen »
« Vignettering Samenkomen »
Eten & drinken, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Afsluiten
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Vignettering Samenkomen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Hadeke: altijd intrigerend, altijd weer anders, altijd weer mooi beschreven
@Hadeke. Zoals Lisette het zegt intrigerend. Graag gelezen!
Treffend weergegeven hoe moorddadig huidhonger kan zijn.
Ik hoop dat je een keertje wilt aangeven waarom je weer bent gaan meedoen met het wekelijkse schrijfthema. Het is mij welkom, hoor. Gewoon nieuwsgierigheid.