‘Hij is het zoontje van dat gescheiden vrouwtje. Je weet wel, die van het hoekje,’ werd er gefluisterd door echtparen die dat nooit hadden moeten worden. Wat was het probleem? Niemand die het haar vroeg, maar dat moest wel. Want wie was er toen gescheiden, laat staan met een kind? Zij was een ‘werkend vrouwtje’, ergens op kantoor. Haar zoontje liep met een sleutel om zijn nek.
Dat leek me wel wat: alleen thuis. Trots toen dat uiteindelijk mocht.
Ik haal de sleutels van mij sleutelbos, draai er een stukje elastiek omheen en doe ze aan een veter om mijn nek – anders gaan ze irritant rinkelen. Tijdens het hardlopen ben ik opeens weer kind, een sleutelkind dat voldaan alleen thuiskomt.
@Han, uitzonderingen daar gelaten, de meeste sleutelkinderen waren niet zo voldaan denk ik, het was meer noodzaak. Buiten dat, leuk stuk, ik pak straks weer de fiets. Grt.
@Luc. Dank je wel. Het was pure noodzaak. Hoe er door anderen tegen aangekeken werd, daar gaat het hierom.