Mijn vorst is geen onverdienstelijk amateurkunstschilder. Waarschijnlijk heeft hij deze gave van zijn moeder, die zelfs enige faam heeft verworven met enkele stukken, die zij weliswaar niet verkocht, maar die toch via vriendinnen, zo wordt vermoed, de kunsthandel haalden.
De koning zelf heeft zich wel eens laten ontvallen dat het ter hand nemen van het penseel altijd een lichte siddering van verwachting en tegelijk een gevoel van pure wanhoop bij hem teweegbrengt.
Desgevraagd vertrouwde hij mij toe te weten nooit een meesterwerk te zullen maken, maar dat anderzijds er altijd de hoop gloort dat hij ditmaal (weer) zichzelf zal overtreffen. En dat hij, hij alleen, dat bepaalt en dat niets en niemand daar verder iets over in te brengen heeft.
@Je zult maar zo’n vorst hebben…
teweeg brengt – teweegbrengt
@Willem, is deze koning toevallig president?
@Han, dank voor de correctie. @Luc, nee beste hofdichter; niet toevallig niet 🙂
Ja, wij zijn de koning 😉