‘Ach, je moet ervan maken wat ervan te maken valt. Het woord ‘quarantaine’ gebruik ik niet. Mijn vrouw en ik spreken liefdevol van ‘langdurig samenzijn’. Waarbij ik me gelijk afvraag of je samenzijn los dan wel aan elkaar schrijft in deze zin waarbij ik zin bedoel in de zin van betekenis, niet als regel die ontstaat door een reeks van letters aan elkaar te plakken waardoor er een zin ontstaat. Begrijpt u?’
‘U legt wel veel uit.’
‘Mijn vak.’
‘Welk vak?’
‘Leraar Nederlands.’
‘Mag ik vragen hoe u aan die bloedlip en dat blauwe oog komt? Toch geen huiselijk geweld?’
‘Nee, mijn vrouw…’
‘Dus toch?!’
‘Mijn vrouw legt ook graag uit, maar dan zonder woorden.’
‘Wat is haar beroep?’
‘Gebarentolk.’


Hij is goed, Han. Alleen ontstaat een zin niet alleen maar door letters aan elkaar te plakken. Deze dienen hier en daar door spaties te worden onderbroken. Maar goed, de leraar heeft al zoveel uitgelegd.
@Ewald. Dank je. Tjonge, jij bent nog erger dan die leraar.
Dat krijg ik vaker te horen, Han.
@Ewald. Ach ga weg…
Leuke clou Han. Misschien niet al weggeven in de titel?
@Inge. Dank je. Een titel verzinnen doe ik soms langer over dan die 120 woorden opschrijven.
Spraakverwarring? Taalbarrière? Krachtterm?
@Inge. Zou allemaal kunnen. Dank je. Toch denk ik dat de clou pas laat duidelijk wordt. Ik krijg er namelijk goede reacties op. Op andere sites dan.
Oh echt? Ik vond het zo jammer dat je het eind mijlenver aan ziet komen door de titel. Misschien lezen mensen de titel niet altijd?
@Inge. Het gaat uiteindelijk om de handbewegingen van die vrouw. Volgens mij is dat met de gevolgen niet meteen duidelijk. Maar dat is voor mij als schrijver van het verhaaltje moeilijk te beoordelen. Bedankt voor je beoordeling in ieder geval.