Ik dacht: kom, laat ik me nuttig maken nu ik niet buitenshuis kan werken. En eerlijk gezegd ook om van haar eeuwige verwijt af te zijn. Maar als ik dit had geweten… Het begon al met ‘je maakt toch geen rotzooi, hè? anders kan ik me niet concentreren.’ Ik zei: ‘Je kunt toch met je laptop aan de keukentafel gaan zitten?’ Maar dat vond ze vrouwonvriendelijk. En wie zou dan op de kinderen moeten letten? ‘Ik moet mijn tafel toch ergens neerzetten,’ zei ik nog. Die kinderen werden intussen oervervelend. Ik verloor mijn zelfbeheersing, op een gegeven moment had ik de borstel in mijn hand…
Het ziet er weer strak uit, alleen van dichtbij zie je nog vaag hun contouren.


Grappig stukje, Han. De realiteit is voor veel kinderen (en vrouwen) een stuk minder grappig helaas. De cijfers over toegenomen huiselijk geweld moeten nog naar buiten komen, maar zullen naar verwachting hoog zijn.
@Ewald. En die waren sowieso al hoog. Treurig. Helemaal als er kinderen in het spel zijn.
Indien je wilt weten hoe triest de werkelijkheid is, ga een dagje naar de rechtbank. De zittingen zijn doorgaans openbaar (lees gratis toegankelijk). Ruim driekwart handelt om huiselijk geweld, en dat is al jaren zo. Helaas.
@Luc. Ik hoor en lees er veel over. Verschrikkelijk, zeker als er kinderen bij betrokken zijn.
In het kader van mijn opleiding bij justitie diverse zittingen bijgewoond. Van verbazingwekkend tot in en in triest. Ik neig zelfs te zeggen dat de straffen mild zijn. Levenslang is vaak voor de slachtoffers. (toetsenbord doet vreemd geen apestaartje en vraagteken meer, excuus)
@Luc. Wat dacht je van geestelijk huiselijk geweld, zogenaamde gaslighting en narcisme.