Vanaf de tijd – een echte eerste keer kan ik me niet herinneren – dat ik me bewust was van mijn bestaan, wist ik dat er iets niet klopte. Dat sluimerende besef heeft een aantal jaren geduurd tot – en dat moment staat in m’n geheugen gebeiteld – er iemand op de televisie vertelde dat hij in het verkeerde lichaam was geboren. Dat was het. Ik wist het zeker. Zo zat het bij mij ook.
Mijn ouders waren de eersten waar ik deze gedachte mee deelde. Ze reageerden niet eens heel erg verbaasd. Wat een geluk. Dan het traject in. Zwaar, soms bijna te, maar met fijne mensen om me heen heb ik het gered.
En dan nu naar buiten met een rokje aan.
« Zonder wat te zeggen
Waarom in hemelsnaam »
« Zonder wat te zeggen Waarom in hemelsnaam »
Fictie
Primavera
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Willem Olierook of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Zonder wat te zeggen Waarom in hemelsnaam »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Willem. Maartje ’t Hart was, met een beetje fantasie, de wegbereider van de transgenders. Leuk stukje!
@Peter. Dank je wel. Daar kon je wel eens gelijk in hebben. Werd toen erg lacherig over gedaan, kan ik me herinneren (maar beginnen veranderingen niet bijna altijd zo door ‘vrees voor het onbekende?)
@Willem. Daar zou je best eens gelijk in kunnen hebben. Wie weet is deze tijd ook het begin van iets positief nieuws. Loutering en solidariteit bijvoorbeeld.
@Willem: hoe belangrijk het is om erkend te worden, leve zulke ouders!