‘Indrukwekkend hè, Vreeswijk?’
‘Wat, nicht Alida?’
‘Dat applaus gisteravond.’
‘Vind je?’
‘Jij niet?’
‘Nee hoor. Met oud en nieuw bekogelden ze nog hulpverleners met vuurwerk.’
‘Toch niet allemaal?’
‘Dat is een drogreden: het gaat erom wie het wél doet – nu stonden buren met bier op het balkon herrie te maken, zoals iedere avond.’
‘Ben jij ze dan niet dankbaar, Vreeswijk?’
De heer Vreeswijk legt zijn magazine weg en kijkt zijn nicht indringend aan: ‘Als dank voor de goede verzorging heb ik toen vader stierf de verpleging op taart getrakteerd.’
‘Nou, nou, kon het eraf?’
‘En heb ik het verzorgingstehuis anoniem een deel van de erfenis geschonken.’
‘Waarom anoniem?’
‘Omdat ik eraan hecht in alle rust niet te worden bedankt, Alida.’
« Schaamte
Bye bye Arkansas »
« Schaamte Bye bye Arkansas »
Communicatie, Cultuur, Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen
De heer Vreeswijk wil geen applaus
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« Schaamte Bye bye Arkansas »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ja, goed raak: “Met oud en nieuw bekogelden ze nog hulpverleners met vuurwerk.” Knap Han. Grt
@Rop. Dank je wel!
Goed stukje, Han. Als ze ook nog het Wilhelmus erbij hadden gezongen, was het helemaal ontroerend geweest. Misschien ook een idee voor oud en nieuw, in plaats van vuurwerk: massaal staan klappen en joelen op het balkon. Maakt ook lawaai en scheelt een hoop vervuiling en geld. Is veilig bovendien.
@Ewald. En dan smijten we er ook nog een hele zak waxinelichtjes tegenaan.
Alsnog een hartje. Niet voor de waxinelichtjes hoor. Ik was het vergeten.
@Ewald. Applaus voor het hartje!
Dank je wel, Han. Zo is het wel weer genoeg, spaar je energie.
Scherp.
@Levja. Dat hoop ik!