‘Wat zit er nou bij die loempia’s? Dat is toch geen sambal…’
‘Haha, the answer my friend is blowing…’
‘Je zingt vals. Wat bleef je lang weg.’
‘Anderhalve meter afstand maakt een toch al lange rij, die zich ook nog splitst, nog langer. Ik zeg tegen die vent: “Twee loempia’s, een bami en een nasi.” Zegt ie: “De chinees is hiernaast.” Kon ik weer achter aansluiten in die andere rij. Dus heb ik maar wat wiet gekocht om de tijd te doden; een leestafel met magazines is daar uiteraard niet. The answer my friend is blowing… Behalve dat mijn mond in de fik staat, merk ik niets van dat blowen.’
‘O, hier is de sambal. Verdamme, dat potje heeft gelekt.’
« De huisvrouw en de alien
Echte jongens »
« De huisvrouw en de alien Echte jongens »
Communicatie, Cultuur, Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen
Afhaalwiet
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« De huisvrouw en de alien Echte jongens »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ja, ook een manier om de tijd te doden. Wiet kopen. Zonder in de rij te staan dan graag. Dus als je nog over heb, ha ha.
@Levja. Haha, ik heb me er gelukkig nooit aan gewaagd.
Ik ook niet, Han. Toen ik jong was, leek het mij het beste om dat aan me voorbij te laten gaan. Ik zag genoeg ellende om me heen. Vooral omdat ik in een bandje zat. Toen ik in de dertig was, heb ik voor het eerst op een avond een joint gerookt. Ik was toch wel nieuwsgierig. Die avond deed het niets. De dag erop moest ik voor mijn werk een presentatie geven. Ik kan gerust stellen dat ik erg losjes was. Ik kreeg na afloop veel complimenten. Toch was het de eerste en ook gelijk de laatste keer.
@Levja. Heel verstandig.