Een bijzonder verhaal. Opa Niek is niet meer. Mogen de goden hem gunstig gezind zijn. Hoewel? Opa Niek had eigenlijk niets met goden. Hij vond eerder dat hij zelf een god was. Maar wel een god van lik me het vestje. Een oude vermoeide god. Geen geile jonge. Geil was opa daarentegen wel. Maar dan meer in de overdrachtelijke zin. Platonisch zogezegd. Zin had hij sowieso altijd. Goede zin.
Maar nu is opa Niek niet meer dus. Hij heet het aardse verlaten. Tussen diverse hemelen zweeft hij nu in. Hemelen waarover hij vaak fantaseerde. Kleurrijke hemelen waren het altijd. Ingekleurd door al zijn favoriete kunstenaars. Van eentje sloeg zijn hart op hol. En dat heeft hij geweten. Rest in peace!
Je doet me nu zo aan Drs.P denken. Zo altijd in mijn hart gesloten. Dus ook nog een hartje hier. <3
Dank Levja. Op de telefoon ingeklopt. Twee schrijffouten. Waarvan één in de titel. Helaas.