Het was ergens in de jaren zestig dat ik mijn laatste paniekaanval heb gehad. Daarna werd het een stuk rustiger in mijn hoofd ondanks harde rockmuziek. Tegen een bepaald geluid – niet eens zo hard – kan ik echt niet. Dan verkramp ik, zie beelden en krijg een stekelig gevoel. Dat gaat nooit meer over hoewel dat specifieke geluid jaren vrijwel niet meer te horen was. Maar het is weer terug…
‘Wil je koffie?’ vraagt hij. ‘Nee, laat me maar even.’
Ik probeer me te vermannen, maar het gaat echt niet. Ik begin te zweten, krijg dat stekelige gevoel, begin te hyperventileren. ‘Ik wacht wel even buiten totdat ik aan de beurt ben,’ zeg ik, ‘en je die tondeuse veilig hebt weggelegd.’
Doet me denken aan mijn eigen stukje van Achmed de kapper van Turkse afkomst. Toen had je ook al aangegeven een aversie te hebben tegen de tondeuse. Leest lekker weg. Helemaal goed. Grt.
@Rop. Dank je. Ik weet het, ik val in herhaling. Hier is er nog eentje https://120w.nl/2019/tondeuse-trauma/
Han, heb jij in jouw vroege jeugd, in het prille voorjaar, iets meegemaakt dat als een traumatische ervaring kan worden aangemerkt? Vandaag dit stukje op 9 maart, vorig jaar op 1 april … Misschien kun je er overheen komen door zelf een tondeuse aan te schaffen en je eigen hoofd therapeutisch kaal te scheren. Staat je vast heel goed en scheelt een hoop shampoo.
@Ewald. Wat heet trauma. De Beatles zorgden voor de ommekeer. Geen tondeuse komt in mijn buurt, wel iedere dag shampoo.